Paard bijt vrouw!

 

Het nieuwe onderkomen van onze hond was goedgekeurd 

Luiza, onze Griek, woonde drie maanden bij ons en het moment was aangebroken dat Jacqueline, van de adoptiestichting, kwam controleren hoe het haar verging. Ze kwam niet alleen, ze was in gezelschap van een collega die speciaal voor onze zwerver een lotgenoot had meegebracht zodat de allochtonen hun moedertaal konden ophalen. Nadat de dames alles in rap tempo gecontroleerd hadden kreeg ik de mededeling dat het nieuwe onderkomen van ons hondenkind goedgekeurd was.

Het trio werd begroet door het dreigende achterbeen van onze merrie

Onder het genot van een kopje koffie lieten Jacqueline en haar collega weten niet alleen dol te zijn op honden, maar ook op paarden, Ze hadden blijkbaar ons veulen gespot en vroegen dan ook of ze mochten helpen moeder en kind naar stal te brengen. Ik gaf vriendelijk aan dit klusje liever zelf te klaren. Wel mochten ze Sjakie, ons oudste paard, naar binnen brengen, zo wist ik zeker dat er geen ongelukken konden gebeuren.

Dolenthousiast renden onze bezoeksters naar de wei met de Griekse hond in hun kielzog. Het trio werd, na aankomst, buitengewoon spontaan begroet door het dreigende achterbeen van moeder Nanoek. Gelukkig verliep de reis naar de stal zonder calamiteiten en na Sjakie te hebben afgeleverd, meldden de dames zich bij de kraamstal en bogen zich nog net niet hinnikend over de onderdeur, om de baby te bewonderen.

Ik waarschuwde dat ons moederpaard haar veulen met haar leven beschermde dus dat ze hier niet van was gediend en verzocht het stel een stukje naar achteren te gaan staan. Het kirrende duo negeerde mij en bleef stug waar het was.

Tot Nanoek, zonder verdere waarschuwing, zelf ingreep. In een flits beet ze in de arm van Jacqueline en trok haar als een lappenpop omhoog. Ik schreeuwde, waarna de aanvaller gelukkig snel losliet.

Nog net hoorde ik de opmerking, die niet voor mijn oren was bedoeld

De schrik dat er goed in, maar de schade viel mee. Niets gebroken, alleen een beetje gekneusd. Toen ik op zoek ging naar ijsklontjes en een zakje, hoorde ik nog net de opmerking die misschien niet direct voor mijn oren was bedoeld: ‘Ze heeft geluk gehad dat we niet in Amerika wonen, want dan had ik een fikse claim kunnen indienen.’ Dit was voor mij de bekende druppel, ik trok stantepede partij voor ons paard en stuurde Jacqueline, en haar gevolg, zonder pardon, de laan uit!

 

Ellen Pitlo Fotografie
Ellen Pitlo fotografie

Wij maken gebruik van cookies!

Door gebruik te maken van deze website gaat u akkoord dat deze website cookies plaatst op uw apparaat. Een cookie is een klein tekstbestand dat door de website wordt gebruikt om de website te laten functioneren en uw bezoek efficiënt te maken.

Klik op akkoord voor een volledig werkende website, of bekijk eerst de details op de detail pagina alvorens u akkoord gaat.